Szukaj na tym blogu

środa, 15 lipca 2015

Zimna ławka - wiersz



Ten pocałunek na ławeczce,
szum fali, powodzi miłości,
Ty ubrana w cud sukieneczkę,
ja zaś w garniturze radości.

Opatuleni gorącymi słowami,
na drodze do jutra, z oporem
świata, od którego uciekamy,
z marzeniem bycia we dwoje.

Bywa też, że mróz pochłania
przestrzeń ławeczki miłości,
a zaskakujący chłód poskramia
łany pielęgnowanej życzliwość.

I tak idziemy drogą połączoną,
czas ucieka, to znowu się dłuży,
przed nami niejeden pomost,
dnia bezchmurnego jak i burzy.

15 - 07 - 2015



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...