Szukaj na tym blogu

poniedziałek, 16 stycznia 2017

Zapomniana ławka - wiersz


Któż odważy się przysiąść tutaj,
gdy wokół lodem wieje, ławka
zasypana zapomnieniem, zatruta
atmosfera wokół tegoż skrawka.


Ja próbuję przysiąść się na ławce,
lecz nie łatwo przejść lodowe góry,
szybciej wznieść stalowe latawce,
niż przeciwność do serca przytulić.


A jeszcze wczoraj ławka ta tętniła,
brakowało miejsca, a dzisiaj pusta,
iskra zazdrości ogniem zaskoczyła,
zaś nadzieja poprawy jutra uschła.


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...